İntizar Mehdi: 

İçimizdəki Təhminəyə...

Hər bir qadının içində bir Təhminə yaşayır – azadlıq arzusu ilə yanıb, özünə sadiq qalmağı bacaran o incə, amma əzilməz ruh. İçimizdəki Təhminə, sevgi və inam arasında qalan, amma öz yolundan dönməyən bir qadının səsidir. O, bəzən ağrılarının altında gizlənən bir sirr, bəzən də öz dərinliklərində sakitcə çırpınan bir ümiddir.

İçimizdəki Təhminə bizə hər dəfə pıçıldayır: “Sevgini təslim olaraq yox, gücünü itirmədən yaşa.” O, öz qəlbinə hörmət edən, heç bir sevginin onun şəxsiyyətini kölgədə qoymasına icazə verməyən bir ruhun simvoludur. Hər dəfə dünya bizi əyməyə çalışanda, içimizdəki Təhminə ayağa qalxır, öz səsi ilə bizə güc verir. O, bizə öz dəyərimizi unutmamağı, heç bir kədər və məhrumiyyət qarşısında özümüzdən vaz keçməməyi öyrədir.

Bəs Təhminə kimdir? Təhminəni sevirikmi? Biz? Bəs biz kimik? Sən, mən, o – biz, siz, onlar… Əvəzliklər... Necə gözəl sözdür, elə deyilmi? Əvəzliklər. Kim kimi əvəz edir? Əvəzolunmaz? Əvəz olunmaq necə hissdir, bilirəm... amma əvəzolunmaz... sualdır… yoxdur.

Əvvəllər əvəz olunmaqdan qorxurdum. Mən də əvəz olundum, əvəzolunmaz sandıqlarımın gözündə. İndi isə artıq ondan yox, natamam cümlələrdən qorxuram. Cümlələrin kölgəsində qalan ürək sözlərindən. Boğulmuş qışqırışlardan...

Bir vaxtlar incitməkdən qorxurdum. Üzdüm; nəfəssiz qaldım, amma boğulmadım. İndi isə qayğısız, soyuq gözlərdən qorxuram, baxışlarında heç nə doğmayan gözlərdən. Ruhun susduğu, sözün kəsildiyi anlardan...

Unutmaqdan qorxurdum, bəlkə də ən çox bundan. Unuduldum, amma unutmadım... İndi isə başqa bir qorxu gəzir içimdə – ruhsuz bədənlərdən, canlı görünən amma heç nə hiss etdirməyən, insanın içini soyudan bədənlərdən... Bizi bu susqun bədənlərdən yalnız içimizdəki o Təhminə qurtarar.

İçimizdəki Təhminə hər nə yaşasaq da, gücümüzün ən saf halı kimi yanımızdadır. Qoy hər birimiz o Təhminəni eşidək, o səsi dinləyək, və bu dünyada unudulsaq belə, özümüzü heç vaxt unutmayaq.