Vaqif Bəhmənli: 

Leyla Əliyevanın unudulmaz Heydər babaya ithaf etdiyi “Elegiya” əsəri həqiqətən də misilsizdir!

Əbədiyyətə qovuşandan bugünəcən dahi insana həqiqi sevgini ifadə edən yüzlərlə şeir, nəğmə qələmə alınmışdır. Lakin, həyat və səmimiyyətlə dolu poetk nümunələrin, şeir kitablarının müəlləfi, şair Leyla Əliyevanın unudulmaz Heydər babaya ithaf etdiyi “Elegiya” əsəri həqiqətən də misilsizdir! Güclü təsir sehrinə malik olan bu şeir yalnız Leyla xanımın deyil, çağdaş Azərbaycan poeziyasının uğuru olaraq qalır. Yarandığı tarixin üstündən illər keçsə də, elə bil indicə yazılıb. Şeirdə nə yoxdur? – saf bir qəlbin nisgili, doğma insanın itkisindən doğan kədər və... qürur hissi və... böyük valideynin ölümsüzlüyünə kövrək, gənc bir övladın mütləq inamı... 100 ilin anım günündə “Elegiya”nı paylaşmağı özümə borc bildim. Allah Ulu öndərə rəhmət eləsin, nur içində uyusun!

Leyla Əliyeva

Elegiya

Ulduzlara uçan quşa dönəydim,

Ay da yollarıma nur ələyəydi.

Məğrur yerişinlə qoşa dönəydin,

Sənə Yer üzündə yer eləyəydim.

Dinlə kədərimin pıçıltısını –

Mən yaxşı bilirəm ayrılıq nədi!..

Küləklər könlümün qışqırtısını

Kaş ki, kainata yaya biləydi!

Könüllər yaşadır gur nəfəsini,

Sənsiz hər bir anın öz qüssəsi var.

Müqəddəs səsinin xatirəsini

Anlada bilərmi çağlayan çaylar?

Bulud karvanına qoşulaq yenə,

Gəzim asimanı, hardasan görüm.

Çatıb ucalığa, yetişim sənə,

Əlimi əlindən yapışan görüm!

Acı göz yaşımı sel elə gəlsin,

Ey yağış, soyumur dərdimin odu.

Qüssədən qocalan Ay dilə gəlsin,

Söyləsin, ruhunun haradı yurdu?

Dağ idin, çiynimi dağlara verdim,

Dağların dərdini çəksə, dağ çəkər.

Sənə məhəbbətim dağlar qədərdi,

Yerini dağlardan soruşum bəlkə?

Bəlkə çinarlarla baş-başa verim,

Görən qovuşarmı boyum boyuna?

Gərək sənə yetə bu qəmli şerim,

Gərək sənə yetə... haqqım var buna!

Nurunu gözümdə saxlayım necə? –

Möcüzə yarartmaq gəlmir əlimdən.

Parçalan, ey zülmət, çəkil ey gecə,

Günəşə qovuşmaq istəyirəm mən!

Əliyeva L. “Elegiya”.

“Azərbaycan” qəzeti, 12 dekabr, 2006-cı il