Xatirə Rəhimli: 

VƏTƏN!

Vətən, dərdin məni yamanca üzür,

Köksümə üst-üstə qəm-qüssə düzür.

Yoxsullar dərd-qəmin içində üzür,

Can, Vətən, səni mən necə ağlayım?

Gündüzmü ağlayım, gecə ağlayım?

Nazirlər xoş günlə yaşayır hər gün,

Kasıblar dərd-qəmsiz yaşamır bir-gün,

Köçür məmləkətdən çoxları gün-gün,

Can, Vətən, səni mən necə ağlayım?

Gündüzmü ağlayım, gecə ağlayım?

Gün-gündən talanır sərvətin, niyə?

Könüllər dağlanır haqq deyə-deyə,

Məzlumun naləsi ucalır Göyə.

Can, Vətən, səni mən necə ağlayım?

Gündüzmü ağlayıım, gecə ağlayım?

Kirayə daxmada çürüyür şair,

Kədərin içində yeriyir şair.

Ömrünü əzabla sürüyür şair,

Can, Vətən, səni mən necə ağlayım?

Gündüzmü ağlayım, gecə ağlayım?

İntihar eyləyir Qazilər, Allah,

Ömür günü-gündən azalır, Allah.

Bu necə taledir yazılır, Allah,

Can, Vətən, səni mən necə ağlayım?

Gündüzmü ağlayım, gecə ağlayım?

Alimin əlacsız, yolda dilənir,

Utanır, göz yaşı axır, sellənir.

Dərdi çiçək açır hər gün, güllənir,

Can, Vətən, səni mən necə ağlayım,

Gündüzmü ağlayım, gecə ağlayım?

Ömür-gün yamanca sevincsiz olur,

Dərddən gül bənizlər bir anda solur,

Kədərə bürünən gözlər hey dolur,

Can, Vətən, səni mən necə ağlayım?

Gündüzmü ağlayım, gecə ağlayım?

Dərd-qəmlə nə qədər ömür sürərsən?

Bəs nə vaxt bəxtəvər günlər görərsən?

Varmı bu dərdlərə əlac, görəsən?

Can Vətən, səni mən necə ağlayım?

Gündüzmü ağlayım, gecə ağlayım?

Xatirə Əzizəm, dərdim böyükdü,

Arzular, ümidlər bölük-bölükdü.

Dərd çəkən ürəklər çilik-çilikdi,

Can, Vətən, səni mən necə ağlayım?

Gündüzmü ağlaym, gecə ağlayım?

XATİRƏ ƏZİZ

Şair-publisist