Hümbət Quliyev: 

Özünəgüvən haqqında

(esse)

Bir kral üç at qoşulmuş faytonu ilə meşə yolunda bir çalaya düşür. Atlar çalışsalar da faytonu çaladan çıxara bilmirlər.

Bu vaxt oradan keçən bir atlı krala təklif edir ki, üç atı açıb faytona onun tək atını qoşsunlar.

Kral atlının təklifinə istehza ilə yanaşır və deyir: - Bu məmləkətin üç ən yaxşı atları mənim faytonumu çıxara bilmirsə, sənin tək atın faytonu çaladan necə cıxara bilər?

Atlı təklifini təkrar səsləndirir:- Kral sağ olsun, onsuz da başqa yolunuz yoxdur, qaranlıq da düşür, mənim atıma şans verin.

Çıxılmaz vəziyyətdə olan Kral könülsüz olsa da razılaşır və əmr edir ki, üç atın yerinə atlının tək atını qoşsunlar. Köməkçilər elə də edirlər, üç atı açıb, atlının tək atını faytona qoşurlar.

Tək at elə birinci həmlədən faytonu çaladan çıxardır.

Kral buna çox təəccüblənir, atlıya ənam verəndən sonra ondan olayın sirrini açmağı xahiş edir.

Atlı deyir:- Kral sağ olsun, sizin atlarınız güclü olsalar da, hər biri digərlərinə güvəndiklərindən var gücləri ilə dartmırlar.

Mənim atım isə təkdir, yalnız özünə güvəndiyindən bütün olan gücünü ortaya qoyur.

İnsan da başqalarına yox, tək özünə güvənsə, özünü istənilən çətinlikdən dartıb çıxara bilər.

Hümbət Həsənoğlu