Esmira Ələkbərli:

Ay aman...necə ağladım....

Qəşəm Nəcəfzadə ,mən də bir az yazanlardanam...daim düşünmüşəm ki,böyük adam oımaq üçün mütləq təbii çətinlik çəkməlisən.Təbii yəni həyati...çox bəyəndim yazı xəttini,təsviri...heç vaxt unutmaram işarəli hekayəti.

Kaş mən də elə maraqlı həyat yaşamış olaydım.Onda yəqin BÖYÜK ADAM olardım))

Can sağlığı arzulayıram.

Kəramət Böyükçöl kimi övladı olmağın özü də bir qələbədir.

Qazanımış işarət!!

Həqiqət Həqiqi:

Allah zəhmətkeş atanıza rəhmət eləsin. Bu gün maraqlı, məntiqli şeirlərin sahibi Qəşəm Nəcəfzadə o çobanın atanın, şair atanın davamçısıdır. Qəşəm müəllimin sadəliyi gözəldir. Həyat hekayəniz məni kövrəltdi... Allah sizi qorusun. Mötəşəm yazıdır. Var olun.

Cəbiyeva Aygün Akifqızı:

Allah Atanızın ruhunu şad eləsin. Hörmətli Şairimiz Qəşəm müəllim

Onun sizin kimi övladı olduğu üçün İnşallah ruhu şaddır.Qəbri nurla dolsun.

Allah sizlərə sağlıqlı ömürlər nəsib etsin Amin.

Heqiqet Gülmuradova:

Qəşəm müəllim,Allah sizə can sağlığı versin.Atanıza da rəhmət eləsin.Çox maraqlı və kövrək yazı üçün təşəkkür edirəm.Siz öz yazılarınızla,şeirlərinizlə gənclərə örnəksiniz.Atanızın zəhməti hədər getməyib.Cəmiyyətimizə Qəşəm Nəcəfzadə kimi bir şair,insan bağışlayıb.Sizi vaxt tapdıqca izləyirəm.İnanıram ki,bu gözəllik davam edəcək,bizi hər zaman feyziyab edəcəksiniz.Uğurlar sizə.

Rahim Üçoğlanlı Rzayev:

Bu hekayə çox kövrəltdi məni şair. Mənim atamda sadə bir traktorçu olub əl qabarı ilə 8 uşaq böyüdüb.Dünyanım məkrindən fitnəsindən bixəbər ürəyi saf su kimi təmiz bir insan olub, 56 yaşında övlad tikəsi dadmadan dünyasını dəyişib.Mən bir həqiqəti anlayıram ki biz alim də şaidə lap nazirdə olsaq heç birimiz atalarımız kimi kişi ola bilmərik.Çünki onlar el məsəlində deyildiyi kimi "Yaxşı kişilər vardı yaxşı Atları mindilər getdilər."misalını yaradanlardır.

Hekayəyə görə var olun..

QEYD. Başlıqlar "Facebook" sosial şəbəkəsindəki başlıqla eynilik təşkil edir.

Qəşəm Nəcəfzadə:

Təbaşir, işarə, həyat...

Onuncu sinifi bitirdim, ali təhsil almaq üçün atam məni şəhərə apara bilməyəcəkdi. Çünki şəhəri tanımırdı. Çoban idi, ömrü böyu qoyun otarmışdı.

Atam uzaq qohumumuz Abbas müəllimə zəhmət haqqı kimi iki yüz manat pul verdi ki, apar Qəşəmi Gəncəyə, bir ev tut, qalsın orda, sənədlərini versin instituta.

Axşam ailəmizlə “ayrılıq” çörəyi yedik (Atam belə deyirdi), sabah gedəcəkdim şəhərə. Atam çox ağlayırdı, şəhəri tanımadığına və məni apara bilmədiyinə görə pis olmuşdu atam.

Səhəri yol çantamı götürüb evdən çıxanda atam boynumu qucaqlayıb yenə ağladı. Elə bilirdik, atamız ağlamaz. Atamız ağladı deyə, hamı ağladı, anam, bacı- qardaşlarım və qonşular...

Sonra itimiz, atımız, qoyun, quzularımız arxamca boylandı İtimiz xeyli maşının arxasınca yüyürdü.

Abbas müəllim Gəncənin Bağbanlar qəsəbəsində “padvalda” mənə bir otaqlı ev tutdu. Sonra qayıtdı kənddə.

Mən otağın pəncərəsindən küçədən keçən adamların ayaqqabılarını görürdüm. Böyük otaqda yeganə həmdəmim tək çarpayı və onun altına səliqəsiz tökülmüş kitablar idi.

Hər gecə şüşə qabda əmziklə süd içirdiyim quzu yuxuma girirdi. Bilirdim ki, o quzu məni axtarır.

Sabah sənədlərimi Gəncə Dövlət Universitetinə verməli idim. Bəs necə gedim? Universitetin yerini bilmirdim.

Səhər tezden əl - üzümü yuyanda üzüm çardağının altındakı yeşikdə xeyli tabaşir gördüm. Birini götürüb ehmalca atdım cibimə. Bu, mənim həyatda ilk oğurluğum idi.

Səhər universitetin yerini soruşa – soruşa getdikcə, ağaclara, divarlara tabaşirlə kiçik işarələr qoyurdum. Xəlvət edirdim ki, heç kəs görməsin. Bu minvalla iniversitetə gəlib - getməyi öyrəndim. Artıq işarələrə baxmağa ehtiyac duymurdum. Sonralar bu cür işarələr həyatımda mühüm rol oynadı.

Əslində götürəndə bu işarələr mənim üçün yol – hərəkət qaydaları idi.

Şəhərin yol işarələrinə qarışmayan təzə qayda – qanunlar...

Sonralar küçələri yox, adamları müəyyən sözlərlə işarələdim, tanıdım.

Ədəbiyyatda, şeirdə də işarələr var. Öyrəndiyim şeirlərin gizli işarələri məni fikrin dərinliklərinə apardı.

O vaxt sevdiyim bir mahni vardı: “Mən arifəm işarədən qananam”. Işarələr, işarələr...

Yaşadığımız həyat da yol - küçə kimidir. Orda da işarələr, yol nişanları var. Ayrılıqlar, mübahisələr o zaman başlayır ki, biz həyat küçəsində yol – hərəkət qaydalarına əməl etmirik. Toqquşuruq, qəza törədirik. Həyat nişanları da yol nişanları kimidir. Məsələn, sevdiyim yazıçı Qərib Mehdi mənə dərs deyərkən ədəbiyyat nişanlarını - işarələrini mənə belə öyrətdi. Vaqif Bayatı küçəsi ilə get, sonra dön sağa- Vaqif Səmədoğlu küçəsinə, burda çox dayanma tez dön sola, düz get gəlib Nazim Hikmət küçəsinə çıxacaqsan, burdakı dayanacaqda bir az dayan. Amma burda çox qalma. Sən tünlükdən tez çıx¬malısan, Ramiz Rövşən küçəsinə girmə, tünlükdü. Sürətlə get, get, get, yenə sağa dön, sonra sola, yenə düz get, get görəcəksən yolunun ağzında bir göy qurşağı sallanır, çıx göy qurşağına, bu sənin küçəndi, Qəşəm.

Tabaşirlə başlayan işarələr, nişanlar sonralar məni heç vaxt tərk etmədi.

Güllərə, çiçəklərə, dağlara, adamlara öz nişalarımı vurdum.

Ona görə də şeirlərim heç kəsin şeirlərinə bənzəmir.

Heç vaxt yadımdan çıxmır: Atamın məni şəhərə apara bilmədiyinə görə ağlamağı.

Atamın ağlamağı da mənim üçün bir işarə idi. Hələ bu sirrin ucunu tapa bilmirəm.

İşarələri mənə atam öyrətmişdi. O, köç vaxtı, Kəlbəcər dağlarına gedəndə tanımadığı yerlərə daş - uyuq qoyurdu ki, qayıdanda azmasın. Adam təkçə şəhərdə azmır, həyatda da azır. Atamn nişanlarını mən həyata daşıdım. Atam böyük şair idi, lap Səməd Vurğun kimi. Nə yazıramsa, hamısı onundur, ondan öyrənmişəm şeir yazmağı.

Mənim çoban atam,

Metroya minə bilməyən atam.

Mənim şair atam...

Savadsız olduğuna, şəhəri tanımadığna və məni şəhərə apara bilmədiyinə görə boynumu qucaqlayıb ağlayan atam...