Kərim Kərimli:

Zaman

Zaman bir ağadır, insan – nökəri,

İnsanlar üstündə hökm edir zaman.

Kiminə dost edir qəmi, kədəri,

Kiminə xoşbəxtlik bəxş edir zaman.

Bəzən bəla verir, bəzən qəm verir,

Bəzən səadəti, qıymır, kəm verir.

Kiminə sərvəti dəmbədəm verir,

Kimiylə açıqca cəng edir zaman.

Birdən göy üzünü bulud alanda,

Birdən qəm-qüssədən qəlb dolananda,

İntizardan çöhrələr saralanda,

Qəflətən bəladan hifz edir zaman.

Güləş meydanında güləşən də o,

Güləşə hakimlik eyləyən də o...

Dizləri torpağa gəlməyən də o,

Növbəylə hamını dəfn edir zaman.

Zaman ağladandı, zaman güldürən,

Zaman doğurandı, zaman öldürən.

Zaman susdurandı, zaman dindirən,

Hamıyla həmişə bəhs edir zaman.

İnqilablar əsri bizim əsrimiz,

İstiqlala doğru yönəlmişik biz.

İndi zaman özü bizim əsirimiz,

Hər anın bizlərə həsr edir zaman!

1983,

Yağlıvənd.

P.S. Bu şeiri hələ 20 yaşım tamam olmamış, Ukraynadan tətilə gələndə Yağlıvənddə yazmışam. Sonralar da redaktə etmək istəməmişəm. Hansısa nöqsanını elə bu səbəbə görə nəzərə almamaq olar.)

O zaman həyat çox romantik idi və biz oxuduqlarımızdan, gördüklərimizdən, yaşadıqlarımızdan, şahidi olduqlarımızdan hiss edirdik ki, nə isə olacaq və bu "nə isə" çox da uzaqda deyil.

Gizli ədəbiyyat oxuyurduq, bəzi yığıncaqlara gedirdik, özümüz də toplaşıb uzun-uzadı, ciddi müzakirələr aparırdıq və s.

Ayrıca mən də, təkcə fəhm ilə deyil, düşüncələr, müşahidələr və araşdırmalar nəticəsində yolumuzun hansı istiqamətə olduğunu anlayır və dərk edirdim. Çox yəqin ki, elə "İstiqlala doğru yönəlmişik biz" misrası da bu inamdan doğub.

...Və çox xoşbəxtəm ki, istiqlalımızı nəinki gördüm, hətda qazanılmasında çox fəal şəkildə iştirak etdim...