Hümbət Quliyev:

Əyri mismar

(esse)

Dünən səkidə əyilmiş mismar gördüm. Cəmi bir dəfə istifadə olunmuş və əyri olduğundan tullanmış mismar idi. Bir az aralıda süpürgəçi elə mismar istiqamətində səkini süpürə- süpürə gəlirdi. Birazdan mismarın taleyini o süpürgəçi həll edəcəkdi, zibil kimi o mismarı elə başqa zibillər kimi də süpürüb tullayacaqdı, böyük ehtimalla.

Elə mismar kimi də əyilib, əyri mismarı yerdən götürdüm. Gözəl mismar idi, metalı da təzə, iri başı və iti ucu da vardı.

Yeganə qüsuru əyri olmağı idi. Əyilməyinin də səbəbi o mismar özü deyildi, naşı insan əli dəymişdi ona.

İlk fikrim o mismarı düzəltmək oldu.

Uşaq vaxtı çox əyri mismarları çəkiclə döyəcləyib düzəltmişdim.

Düşündüm ki, mən o nəslin nümayəndəsiyəm ki, çox şeylərə ikinci can vermişik. İstənilən atıla bilən şeylərə bir daha şans verməyi çalışan insanlardanam.

İndiki nəsil bir dəfə istifadə üçün şeylərdən çox istifadə edirlər.

Rahatlıqla da istifadə edib tullayırlar da, axı adında da yazılıb “birdəfəlik” istifadə üçün.

Mənim nəslimin təfəkküründə “ birdəfəlik” istifadə məfhumu yox idi. Əyilmiş, əzilmiş, xətası, çatışmazlığı olan hər şeyi düzəltməyə çalışardıq. Bu təfəkkürümüz insani münasibətlərimizə də sirayət edirdi. Kiminləsə də münasibətimiz əyiləndə anında o insanı atmazdıq, əyilən yerlərimizi düzəltməyə çalışardıq.

Məncə birdəfəlik istifadə təfəkkürü çox gənclərimizin bir- birinə münasibətinə də mənfi təsir edib. Bəlkə elə bu səbəbdəndir ki, azacıq anlaşılmazlıq olan kimi onlar bir- birini atmağa hazırdılar. Birgə oturub aralarında olan əyrilikləri döyəcləyib düzəltmək istəmirlər.

İnsanlara da “ birdəfəlik” damğası heç vəclə vurula bilməz, axı!

Mismarı evə gətirdim, döyəcləyib düzəltdim və onu hələ istifadəyə yaralrlı şeylər olan xüsusi yeşiyə qoydum.

Məmnun oldum, indi mənim istifadəyə həmişə yararlı düz və gözəl bir mismarım da var.

Hümbət Həsənoğlu