Hümbət Quliyev: 

Şam ömrü haqqında

(pritça)

Gecə vaxtı bir şam yanaraq yol gedirdi.

Qaranlıqda işıq saçaraq başqalarına yol göstərmək istəyi onun fitrətindəydi. Onun ömrü də yana bildiyi qədər idi. Yanmağını o tale kimi qəbul etmiş və bəxti ilə də razı idi.

Birdən onun qarşısına özü kimi bir şam çıxdı. İlk gördüyü o oldu ki, gələn şam onun boyda olsa da, işığı çox gur idi. Onu ilk təəccübləndirən qarşılaşdığı şamın fitilinin yanmaması idi. Onun sualı havada asılı ikən, o, şamın əlində qəribə bir şeyin işıq saçdığını gördü.

Şam dilində salamlaşıb hal- əhval tutduqdan sonra o, qarşısındakı şamın əlindəki işıq mənbəyinin nə olduğunu soruşdu.

Gələn şam əlindəkinin elektrik fənəri olduğunu bildirdi və onun necə işlədiyini danışdı, hətta onu arada yandırıb, söndürdü də. Əlavə də etdi ki:- istəsən sənə də belə bir fənər təşkil edə bilərəm.

Yanan şam davam edən təəccübünün içindən dedi:- Sən özün işıq saça bildiyin halda bu fənər nəyinə lazımdır ki?

- Bilirsən, mən belə öz fitilimə qənaət edərək ömrümü uzadıram.

- Fikrini anladım, bu həqiqətən də sənin ömrünü uzada bilən bir şeydir.

Amma, biz şamlar yanmağımızdan ləzzət də alırıq axı. Ləzzətimizin ömrü də elə bizim yanmağımızın ömrü qədərdir.

Belə çıxır ki, sən uzun, lakin ləzzətsiz bir ömür seçmisən. Mənə də belə fənər təklif etdiyinə görə sənə təşəkkür edirəm, ancaq mən qısa da olsa məmnunluqla dolu bir ömür yaşamaq istəyirəm.

Şamlar hərə öz yoluna, öz ömür yollarına davam edərək getdilər…

Hümbət Həsənoğlu