Hümbət Quliyev: 

Babam

(esse)

Dünən babalar günü imiş. Allah dünyasını dəyişmiş babalara rəhmət eləsin, qalanlara könül xoşluğu ilə sağlam həyat diləyirəm.

Ağzıma bir çay qaşığı bal alıb yazıram. Gündə üç çay qaşığı bal mənim normamdır. Tibb elmi belə məsləhət görür.

Hər dəfə bal görəndə İsmayıl babam yadıma düşür. Öz babalarımı görmədiyimdən, babalığı atamın dayısı İsmayıl babamdan görmüşəm.

Kəndə də yalnız tətillərdə gedə bildiyimdən babamla ünsiyyəti həmişə səbirsizliklə gözləyirdim.

İsmayıl babamın yaşı yetmişi ötsə də, qonşu kənddə dəmirçi işləyirdi.

Dörd ya beş dəfə evlənmişdi. Yaşadığı kənd də, çox böyük kənd deyildi. Uşaqları da çox idi, kəndin ortasına toplanan uşaqların çoxu bir- birinə qardaş deyirdilər, elə deməyə haqları vardı, atabir qardaş idilər.

Son dəfə onlara tələbə kimi getmişdim. Hələ səhər idi. Evə girib onun axırıncı arvadı, həmişə gülərüz Tamara xanımla mehriban görüşdüm.

O dedi ki, baban bir- az xəstəhaldır, hələ yataqdan durmayıb.

Görünür mənim səsimi eşirmişdi, bir azdan otağından çıxıb məni bərk bağrına sıxdı. Mənə növbə çatanda, onun boynunu qucaqladım, üzündən öpdüm.

Hal əhvalın ortasında Tamara xanım səhər yeməyi üçün masanı hazırladı.

Dəmirçi babamın yemək yeməyi ayrı aləm idi, bir gün onun nahar yeməyindən yazaram, hələlik onun səhər yeməyini təsvir edim.

Masanın üzərinə yarım litrlik qabda bal, təxminən o qədər də kərə yağı qoyuldu. Babamın ayrıca boşqabı var idi, əslində onun qabına boşqab demək günah olardı, bu çox iri bir qab idi, “qavlama” adı ilə yadımda qalıb o qab.

Babam əvvəl yarım litr balı o qaba boşaltdı, sonra masada olan bütün kərə yağını balın üstünə əlavə etdi.

Qaşıqla balı yağla yaxşıca qarışdırdı.

İlk olaraq yeməyi mənə təklif etdi.

Mən yarım yuxa çörəyin ortasına bir- iki

qaşıq yağ- bal qarışığı qoyub özümə bir dürmək düzəltdim.

Hə, masada bir qab da təmizlənmiş soyutma toyuq yumurtaları qoyulmuşdu.

Babam mənim dürməyimə inamsız baxsa da, heç nə demədi.

Bir məqam da, həmişə ocaq və isti dəmirlə işləyən babam çayı samovardan tökən kimi içirdi. Bunun ona tibbi baxımdan ziyan ola ola biləcəyi fikrimə deyirdi ki; -çayı elə içməsəm, ürəyim soyumur.

Mənim arıq cüssəli, çox da hündür olmayan babam, səbrlə qara undan bişirilmiş yuxa çörəyi özünə uyğun hissələrə parçalayaraq, qabdakı bal- yağ qarışığını tələsmədən axıra qədər yedi. Mənim yediyim iki yumurtanı nəzərə almasaq, babam masadan duranda, yumurta da artıq qalmamışdı.

Sonda, babam oturduğu kətilə sıx söykənərək, dedi:- həə, gözümə bir az işıq gəldi.

Sonra babam bığlarını sığallayaraq Tamara xanıma tərəf mehribanlıqla baxdı.

Tamara xanımın da ona məhəbbət dolu baxışını görüb başa düşdüm ki, babamın üzü sağalmağa gedir...

Hümbət Həsənoğlu