Hümbət Həsənoğlu: 

Quyruq kababı və ya etibar haqqında

Toyda idim. Ofisiant mən olduğum masada kabab paylayırdı. Kababla yanaşı böyük başqabında quyruq kababı da var idi və hərəyə bir tikə quyruq da qoyurdu. Mənə bir nəfər qalmış gördüm ki, iki tikə quyruğu qalıb. Fikirləşdim ki, mənim yanımdakı birini götürsə, biri də mənə çatar, nəsə ürəyimdən quyruq kababı yemək keçdi. Mənə qədər oturmuş bazburutlu bir kişiyə ofisiant quyruq kababı qoyandan sonra o barmağı ilə işarə elədi ki, ikinci quyruğu da ona qoysun. Ofisiant bir az tərəddüddən sonra onun dediyini elədi. Mən qaldım quyruq kababsız.

Burada bir haşiyəyə çıxacağam. Keçən əsrin doxsanıncı illəridir, ölkə olaraq bazar münasibətlərinə keçməyimizin lap əvvəlidir. Sumqayıtda Biznes Mərkəz yaradıb idarə edirəm. O Mərkəz nəinki Azərbaycanda, bəlkə də keçmiş sovetlər məkanında ilk idi. Qafqazda dəqiq ilk idi, o biri tərəflərdən sadəcə xəbərim yox idi. Sumqayıta xaricdən gələn sahibkarları hamı bu mərkəzə yönləndirirdi. Amma sel gələndə, əvvəl çör- çöp gətirər, deyirlər. Hər cür insanlar gəlirdi başlanğıcda, bir sözlə. Bir xarici iş adamı gəlib( ölkəni demək istəmirəm, çünki hər yerin meşəsi də olur, çaqqalı da ) yanıma. Mən də onu elə yaxınlıqda yerləşən kafeyə apardım. Elə ikimizik. O vaxt kafelərdə kasıbçılıq idi, menyularda indiki kimi çox şey olmazdı. Bizə çay, limon və doğranmış snikers şokoladı gətirdilər. Hər şey saynan qoyulurdu masaya. Hər kəs görürdü ki, adama neçə limon və snikers dilimi düşür. Xaricdən gələn qonaq elə etibardan, qardaşlığımızdan danışırdı. Fikir də budur ki, mən ona pul göndərirəm, o, da mənə mal vurur. Məni də inandırır ki, gəlirimiz də dəqiq, qardaş malı kimi bölünəcək. Baxıram ki, qardaş öz limon payını da, snikers payını da yeyib, indi də keçib mənim payımı yeyir. Mən səbrlə ona axıra qədər qulaq asdım. Sonda qardaş mənə dedi ki, razısınız mənimlə işləməyə?

Dedim, ki, yox. Qardaş duruxdu və soruşdu, niyə axı?

Dedim: dostum, sən mənim gözümün qabağında mənim də payımı yedin, indi istəyirsən mən sənə inanıb uzaq ölkəyə pul göndərim?

Qardaşı öskürək, asqıraq tutdu elə öskürə- öskürə də çıxıb getdi…

İndi qayıdıram quyruq kababımı gözümün qabağında mənimsəyən dostuma. Həmyerlimə heç nə demədim, adminstratoru yanıma çağırdım( məni tanıdığını dedi) və dedim ki, bir boşqab quyruq kababı gətirsin. Birazdan gələn bir boşqab quyruq kababını dostumla aramıza qoyub ona müraciət etdim: Buyur qardaş, nuş elə, quyruq kababı çox xeyirli şeydir…

Hümbət Həsənoğlu