Ulduz Qasım: 

Bir günün xatirəsi...

Təyyarə Bakıya yaxınlaşanda həyacanım daha da artmağa başladı. Sanki ilk dəfədi bu doğma şəhərə gəlirdim. Pəncərənin ağzında oturduğuma görə aşağı baxırdım. Dənizin qəribə mənzərəsi məni özünə cəlb edirdi. Mavi sular dalğalandıqca hər şey yadımdan çıxırdı. Hava limanında təyyarədən enəndə aldığım havanın dadı da, qoxusu də başqaydı. Doğmalıq ətri gəlirdi bu bir qurtum havadan. İnsanın içini isidən, insanı rahatladan bir hiss verirdi mənə...

Yol boyu şəhərin dəyişiklərini, yeni binaları seyr edirəm. Dəyişməyən bircə şey var. O da Bakının havası, küləyi, gilavarıdı...

Saçlarıma toxunan külək doğma insan, dost kimi gəlir mənə. Əvvəllər saçlarımı dağıtdığına görə qınadığım bu külək indi başqa bir duyğu gətirir qəlbimə. Gülümsəyirəm öz-özümə. Sanki darıxmaışam bu şıltaq külək üçün. Sən demə, doğmalıq elə budu, küləyin toxunuşu, sığalıdı...

Sən demə, hər şey bundan başlayır. Gözlərimi yumub bu havanı doyunca hiss etməyə çalışıram. Xəyallar, xatirələr məni haralara aparmır, kimləri, nələri xatırlatmır? Bir-birinə qarışır fikirlərim. Bir dəli həsrət qovurur içimi. Acılı-şirinli, ağlı-qaralı həsrət...

Qış havası yaz günləri kimi gəlir mənə. İlahi, nə əzizdi Vətən torpağı, Vətən havası? Qurban olum Vətənimin torpağına, havasına. Təkrar-təkrar bitmək istəyirsən bu torpaqda. Saçına toxunan bu rüzgar üçün hər şeyi qurban verərsən...

Solmuş yarpağınam, sınmış budağın,

Sönmüş ocağınam, uçmuş otağın,

Hər dərdə şəfadır isti qucağın,

Oxşa saçlarımı, dara, sığal çək,

Vətən, məni torpağında bir də ək!

Nə gözəl demiş gözəl şairimiz Novruz Sirikli Həsənov. Vətən, məni torpağına bir də ək!..

23.12.2023-də baş tutan təqdimat C.Cabbarlı adına Gənclər kitabxanasında keçdi. Kecikmişdim tədbirə, hamıdan sonra gəlmişdim. Tıxaclar öz işini görmüşdü. Sən demə, Bakının tıxacları Moskvanınkından geri qalmır...Lakin sağ olsun gözəl insanları, hər şeyi həll etmişdilər.

İçəri girəndə yaxın sandığım dostlarımı axtardım. Çoxu gəlməmişdi. Qəribədir, niyə mən zamanə insanlarına oxşamağı bacarmadım? Hələ də yatmışam fil qulağında. Kimdənsə inciyirəm, küsürəm hələ də. Bu zəiflik nə zaman bitəcək, nə zaman açıq gözlə baxacam dünyaya?

Sən demə çox dəyərlər dəyişib. İndi bəziləri salamı da insana rüşvətlə verirlər. Təəssüf, həm də çox təəssüf. Məni çox incidir belə münasibətlər. Özümə uzun illərdi yaxın saydıqlarım əgər mən yaşayan şəhərə gəsəydilər qaça-qaça gələrdim. Heç nəyi düşünmədən, fikirləşmədən onları görmək üçün. Yağım daşsa da özümü yetirərdim görüşlərinə. İki-üç saatlıq vaxtı hər zaman tapmaq olar. Bəhanələr gərəkmir. Hətta, hava limanından qarşılayıb gətirərdim. Kömək lazımsa can-başla edərdim.

Bilirsiniz, “uman yerdən küsərlər” demiş böyüklərimiz. Amma, sən demə bütün dəyərlər dəyişib bu dünyada. Mən keçmişdə qalmışam. Əbəs yerə mənə “geridəqalmış” demirlər ki. Sən demə müasir həyat, müasir yaşam, müasir dostluqlar belə dəyişib, başqalaşıb... Dəyişməsəydi, 45 ilin dostları yanımda olardılar. Çox-çox təəssüflər...

Tanıdığım ünülərdən də bir neçəsini dəvət etmişdim. Gəlməmişdilər. Niyə də gəlsinlər? Mən heç bir vəzifə, heç bir məqam tutmuram. Sadəcə bir yazaram, vəssəlam...Ancaq bəzən də fikirləşirəm ki, nəyləriylə ünlüdülər onlar? Qəribədi, deyilmi? Əsil ünlü olan, öz zəhmətiylə ad-san qazananlar belə olmurlar. Nəsə, onları müzakirə etmək mənim işim deyil. Canları sağ olsun...

Tədbirdə gözəl şair, publisist, ədəbiyyatçı Əli Rza Xələflinin yaradıcılığımdan yazdığı, 2 cildli “Yazıçın vətən dağı” monaqrafyasından söz açıldı. Alimlər, şairlər, yazarlar, jurnalistlər, publisistlər və oxucularım danışdılar. Kimsənin adını sadalamayacam. Belə olsa, böyük bir siyahı alınacaq. Gələnlərin hamısı mənim üçün dəyərli insanlardı. Hamısına təşəkkür edirəm. Minnətdaram zamanlarını ayırıb gəldikləri üçün. Var olsunlar!

Sonra isə “Maral” və “Badamgözlü” romanlarım təqdim edildi. Çıxış edənlər yaradıcılıq yollarımadan söz açdılar. Mənə uğurlar dilədilər.

Təyyarədə oturub olanları düşünürəm. Bir-birinə qarışıb duyğularım. Xatirələrin əlində qalmışam, çəkib-çevirə bilmirəm...

Məcburiyyət qarşısında bir gün sonra dönməyim də içimi bir tərəfdən didib-dağıdır. Arxamca uzunan Vətən torpağı, əl sallayan ağaclar, mənimlə birgə getmək istəyən Bakı küləyi...

Yerimdə otura bilmirəm. Yenə təyyarənin pəncərəsindən aşağı baxıram. Yavaş-yavaş geridə qalan Xəzərin suları dalğalanır. Sanki o da mənimlə vidalaşır...

Ulduz Qasım

yazıçı-publisist

Moskva şəhəri.