NURƏDDİN ƏDİLOĞLU: 

Musayla VİDA görüşü…

Axı nə fərqi var, kimdir, nəçidir,

İnsan bu dünyada kirayəçidir.

Hər ömrün sonu var, ölüm də haqdı

Can ilə ödənir kirayə haqqı...

Üç gün əvvəl fevralın 13-də görüşdüyüm Musa Ələkbərlinin bu şeirini dünən onun məzarının başında dediyimə hələ də inana bilmirəm… O gün bizimlə uzaq səfərə çıxan adam kimi ayrılmışdı... Elə bil ürəyinə dammışdı ki, bu onun bizimlə son görüşüdür…O anı təsvir etməyə bəzən sözlər kifayət etmir… Adətən, onunla “Gənclik” parkında səhər yürüşü edərkən görüşərdik... Parka həmişə incə yumor hissi olan yaxın dostu, Çingiz Abbasovla birlikdə gələrdi. Çingiz müəllim Tovuzdan bizə fındıq ağacından olan şumal paya gətirmişdi. Musa müəllim azca əyilmiş qamətini dikəldərək yol gedə-gedə söhbət edəndə o hamar ağac payasını ehmallıca çiyninə qoyardı, elə bil Bakının Əhmədli yaylasında deyil, dağlar qoynunda yerləşən doğma Gədəbəyin Ataxal kəndində gəzib-dolaşırdı. Onunla hər görüş bir bayram idi... Onun keçmiş xatirələrini dinləmək bizə xoş gəlirdi... Son vaxtlar Ulu Göyyurdun dağlarından, zümürd meşələrindən, büllür bulaqlarından ötrü qəribsəmişdi sanki. Poetik və həzin notlar üstündə köklənən duyğularını tez-tez dilə gətirib kövrəlirdi. Musa Ələkbərlinin ilhamının mayası doğma torpağa sevgidən yoğrulmuşdu. Ədəbiyyatımızın cəfakeşi, görkəmli tənqidçi Vaqif Yusiflinin təbirincə desək, Musa müəllim öz kökünə-soyadına, ocağına-suyuna bağlı qələm sahibi idi...

Köksündə saf ürək gəzdirən, dünyaya könlünün gözü ilə baxan Musa müəllim köhnə və samballı kişilərən biri idi. Bizim gəzib-dolaşdığımız parkda kimi ona Musa müəllim, kimi şair, kimi də Musa dayı deyə xitab edirdi. Onunla səhər çağı gəzib -dolaşmaq həm də ədbəbiyyatla nəfəs almaq demək idi. Bəzən də gəzə-gəzə biri-birimizə gənclik illərindən söhbət açardıq... Xatirə yağışlarında yuyuna-yuyuna dünyanın ən pak, ən təmiz uşağına dönərdik...

Universitetin filologiya fakültəsinin ikinci kursunda təhsil alarkən Hüseyn Arifin “Uğurl yol”u ilə şeirlərinin işıq üzü görməsi, sevimli müəllimi Bəxtiyar Vahabzadənin xahişi ilə Maarif Nazirliyindən “azad təyinat” alması, İyas Tapdığın köməkliyi ilə əvvəlcə “Qızıl Şərq” mətbəəsinə, sonra isə “Gənclik” nəşriyyatında işə düzəlməsi,“Məndən şeir istə" adlı ilk kitabının (1977) nəşrindən sonra Qulu Xəlilovun "Ədəbiyyat və incəsənət" qəzetində ona açıq məktub yazması,"Qanlı göl"adlanan ərazidə heç bir şəraiti olmayan gecəqonduda yaşaması, Azad Talışoğlunun sayəsində paytaxtda qeydiyyata düşməsi, böyük sənətkar və ictimai xadim İsmayıl Şıxlının xeyirxahlığı ilə mənzillə təmin olunması Musa müəllimin yaddaşında silinməz izlər qoymuşdu.

Musa Ələkbərli on dörd yaşından bədii sözə könül verib, qələmə pənah gətirmişdi... Azərbaycan ədəbiyyatında özünəməxsus yaradıcılığı ilə yeri və mövqeyi olan söz ustası beş-altı il öncə 70 yaşına xitabən belə yazmışdı:

Salam yetmiş yaşım, ay üzü nurlum,

Ömrümə-günümə xoş gəldin, salam.

Ay sevda həvəslim, şeir qürurlum

Yadıma saldın ki, mən ağsaqqalam.

***

Tərifə qərq edim, öyüm nəyini?

Sən mənə nə şöhrət, nə şan gətirdin.

Bir kənd uşağının saf ürəyini

Ahıl bir qocaya nişan gətirdin...

Musa müəllim mənim tanıdığım o insanlardan idi ki, qocaldığını səmimi etiraf edirdi. 75 illik ömründə də ən böyük rütbəni, ad-sanı özünün işlək qələmilə qazanmışdı Məhz sözün qüdrətiylə Musa Ələkbərli öz poetik “mənini”sənət zirvəsinə qaldıra bilmişdi.

Açılsın gözümdə göylərin qatı,

Uçmaq eşqim varsa ölməyəcəyəm.

Əzrayıl da bilsin mən bu həyatı

Şeirsiz bitirə bilməyəcəyəm!

…Fəqət, dünən səhər saatlarında dostlara, doğmalara səssizcə “ƏLVİDA” deyib gözlərini əbədi yumdu… Haqqa qovuşan Musa Ələkbərli öz nəfsinə ağalıq edən, Allahın verdiyinə qane olan halal adam idi. Ruhunda, davranışında qədim şairlərə xas olan sufiyanə, bir az da dərvişyana əlamətlər vardı. Ən kədərli anında belə üz-gözündən təbəssüm yağardı. Təbəssüm barədə Həzrət Peyğəmbər buyurub: “Ən böyük ehsan, digər insanla görüşəndə səmimi təbəssüm etməkdir.” Bizim Musa dostumuz da belə bir İNSAN idi. Elə bu sətirləri yaza-yaza Musa müəllimin ötən il Azərbaycanın və Türk dünyasının böyük şairi Məmməd İsmayılın məzarı önündə çıxışı göz önümdə canlanır.

…Dünənsə 56 illik dostu Çingiz müəllimin Musa Ələkbərlinin məzarı önündə göz yaşları içində çıxışı da dəfn mərasimində işdirak edənlərin yaddaşlarına əsl dost yanğısı, dost ağrısı kimi əbədi həkk olundu.

… Axirət evi huzurla, nurla dolsun, Allah ailəsinə səbr versin!

Ruhuna ehtiramla

Nurəddin ƏDİLOĞLU. 16.02.26.