Bəybala Mirzəyev: 

Əcəl aldı, yer gizlədi...

1985-1990-cı illərdə Baş prokuror, 1992-1995-ci illərdə isə ədliyyə nazirimiz olmuş İlyas İsmayılovun vəfat xəbəri yaddaşımı təzələdi.

Mənim onunla ilk qarşılaşmam, ilk ünsiyyətim 1992-ci ilin dekabrın 18-də olub. Həmin gün rəhbəri olduğum tələbə-gənclər təşkilatının dövlət qeydiyyatına alınması üçün Ədliyyə Nazirliyinin kollegiya iclasına getmişdim.

O illərdə siyasi partiya və ictimai təşkilatların qeydə alınması haqda qərarlar nazirin özünün iştirakı ilə keçirilən kollegiya iclaslarında verilirdi. Və hər bir partiyanın, hər bir təşkilatın səlahiyyətli nümayəndəsi həmin iclaslarda iştirak edir, nazirin suallarını cavablandırır, təmsil etdiyi partiyanın və ya təşkilatın nəzəri-hüquqi müdafiəsi ilə məşğul olurdu. Məhz həmin müdafiə prosesinin, sorğu-sualın nəticəsindən asılı olaraq bu və ya digər partiyanın, ictimai təşkilatın qeydə alınıb-alınmaması barədə iclasda qərar verilirdi. Yəni ki, partiyaların və təşkilatların gələcək taleyi bilavasitə nazirin özünün rəyindən, mövqeyindən asılı idi.

Növbə bizim təşkilata çatanda nazir İlyas İsmayılov nizamnaməmizdəki bəzi müddəalarla bağlı mənə suallar verdi. Bir cümlə ilə isə, ümumiyyətlə, razılaşmadı. Mən də nazirin arqumenti ilə razı olmadığımı bildirdim. Aramızda qısa bir dialoq yaşandı.

İlyas İsmayılov ilk baxışdan həddindən artıq ciddi, zabitəli məmur təəssüratı bağışlasa da, lakin çox demokratik insan, dürüst şəxsiyyət idi. O, mənim əks-arqumentlərimlə, əsaslandırmalarımla razılaşıb, təşkilatımızın qeydə alınmasına öz xeyir-duasını verdi.

Yeri gəlmişkən, həmin gün akademik Ziya Bünyadov və sabiq nazir Sirus Təbrizli də Yeni Azərbaycan Partiyasının qeydiyyata alınması üçün kollegiya iclasında iştirak edirdilər.

İlyas müəllimlə ikinci qarşılaşmamız isə keçmiş Ali Diplomatiya Kollecində olub. Mən həmin kollecdə diplomatiya tarixindən dərs deyirdim. İlyas müəllim isə səhv etmirəmsə, dövlət hüququ (konstitusiya hüququ) fənnini tədris edirdi.

Sonralar onu Bakı Dövlət Universitetinin Hüquq fakültəsində də bir neçə dəfə görmüşdüm. Çox sadə və eyni zamanda, olduqca kübar insan idi. Təkəbbürdən uzaq idi. Universitetə metro ilə gəlib gedirdi.

2000-ci illərin əvvəllərində Space TV-də də İlyas müəllimlə bir-iki dəfə görüşmüşdük.

Bu dünya gəlimli-gedimli dünyadır. İlyas müəllimin gedişi ilə işıqlı insanlarımızın sayı bir az da azaldı.

Ruhu şad olsun.