Уджал Гасымов:

Doktor, təxminən, 90-cı illərin ortaları olardı, axşam gec evə qayıdırdım (saat 22.30 olardı, 5-ci məhəllə, mərkəzi poçtun yanı) düz "podyezd"imizin qarşısında yerə sərilmiş bir pəzəvəngə rast gəldim. . Yaxınlaşdım ki, kim ola - "həmin bizim bu Məşədi İbad")). Kim olsa yaxşı - köbnə sinif yoldaşım (məktəbdən də 7-8 il ötmüşdü, yəni bir o qədər müddət idi ki, görmürdüm onu. Ancaq bilirdim ki, yaxınlıqda, İcra hakimiyyətinin arxasında qalır. Bu da həm hündür, həm də kök, mən isə sinifdə idmanda ən axırıncı dayandırdım- yəni təsəvvür etmək üçün deyirəm)). Onu da qeyd edim, bu sinif yoldaşım mənim burada yaşamağımdan xəbəri yox idi, bu yerdə "dincəlməsinin" başqa səbəbi var idi. Yaxud da ümumiyyətlə heç bir səbəb yox idi- sırf təsadüfdən gəlib yıxılmışdı bura.

Nə isə bunu adı ilə səsləyib qaldırmaq istəyəndə məni elə qucaqlayıb öpdü ki, elə bil dünən ayrılmışıq. Birtəhər ayağa durquzdum ki, evlərinə yola salım. Deməli bu ağır çəkili sinif yoldaşım imkan vermədi ki, onu qısa yolla - mərkəzi poçtun yanından icranın arxasındakı həyətə aparım. Elə bil hiss etdi ki, evlərinə aparmaq istəyirəm, qəsdən məni əks istiqamətə dartırdı. Başımın üstünə sallanaraq ordan- burdan boş - boş danışaraq məni fırlatdı Heydər Əliyev prospekti ilə (o vaxt - Drujba küçəsi), "dejurnu"nun qarşısından keçərək ("təbii ki", avtomobil yolunun ortası ilə gedirdik), düz "travmatologiya" (TTTYX) xəstəxanasına qədər. Oradan çox çətinliklə döndərdim bunu indiki polis idarəsi tərəfə (yəni sağa), və oradan da yenidən üzu yuxarı köhnə tramvay yolu ilə bunu təzədən sürüyə -süruyə (az qala) çatdırdım 3-cü məhəlləyə.

Evə təxminən saat 1-də gəlib çıxdım...

Sonra onunla xeyli görüşlərimiz olub, xeyli şahmat oynamışıq...

P S.: demək istədim ki, sizin nə hisslər keçirdiyinizi çox gözəl başa düşdüm)))

QEYD. Başlıqlar "Facebook" sosial şəbəkəsindəki başlıqla eynilik təşkil edir.

Hümbət Quliyev: 

Meşə cığırı

(olmuş hadisə)

Almaniyanın Teypits şəhərində Sovetin böyük bir hospitalında göz xəstəlikləri şöbəsinın müdiri işləyirəm. İşlədiyim iki il olar, dili danışıq səviyyəsində öyrənmişəm. Hospitalımızla hasar- hasara alman nevroloji klinikası yerləşir. Onların göz həkimləri olmadığından bizim rəhbərlikdən xahiş etmişdilər ki, göz həkimi olaraq həftədə iki dəfə onların xəstələrinə də baxım. Bu həm dil praktikama kömək edirdi, həm də alman dostlarımın sayını artırırdı. Hospitalımızın iki terapevtik şöbəsi vardı, birinə yeni müdir təyin etdilər. Onunla tez dostlaşdım. Boyu iki metrə yaxın, çəkisi 120 kilo olan bu insanın uşaq təbəssümü, və uşaq kimi də mehriban xasiyyəti vardı.

Bir gün mənə yaxınlaşdı ki, eşitmişəm ki, bura yaxın bir kəndin qaştetində(almanların kiçik restoranı) yaxşı pivə olur. Deyirlər sən həm dil bilirsən,həm də yerli dostların çoxdur, məni aparmazan ora?

Dedim ki, problem yoxdur, axşam saat altıda, işdən sonra gedərik. Çox sevindi.

Axşam vədələşdiyimiz yerdə görüşüb getdik. Hospitalla kəndin arasında təxminən beş kilometr məsafə vardı və mən meşənin içindən kəsə yol tanıyırdım, yolu demək olar ki, yarılaya bilirdik.

Qaştetin alman sahibi məni mehriban qarşıladı, ona yeni dostumu təqdim etdim. Sovetdən gələn rus ola, alman pivəsi ola. Dostumun ölçülərini sizə demişdim, əlində pivə bokalı stəkan kimi görünürdü.

Mən göz cərrahı olduğumdan alkoqoldan özümü uzaq tuturdum, çünki əlləri əsdiklərindən çox peşə dostlarımı itirmişdim. Kiçik bir bokala da çox nadir hallarda yox da demirdim.

İçki içən insanlar iki cür olur, bəziləri içib şənlənir, bəziləri də içib aqressiv olurlar. Fikir verdim ki, içdikcə, şən olan dostumun gözləri alacalanır, arada mənə heç xoş da baxmır.

İlk dəfə gəlməyinin şərəfinə qaştet sahibi dostumu şnapsa( alman arağı) da qonaq edirdi. Dostum yox demirdi, araqla pivə qarışığı öz işini görürdü, onun dəyişən halını alman dostum da sezdi, qulağıma dedi ki, məncə o daha içməsə yaxşıdır. Hesablaşıb, dostuma dedim ki, gedək. Alman mənə maşın təklif etdi, etiraz elədim. Fikirləşdim ki, təmiz meşə havası onu hala gətirər. Qaştetdə olan almanların hamısı ilə bir- bir sağollaşıb çıxdıq.

Dostum dinmirdi, amma arada mənə dumanlı gözləri ilə diqqətlə baxırdı.

Hava qaralmışdı. Baxdım ki, dostum özü yeriyir, qərara gəldim ki, yenə kəsə meşə yolu ilə gedək. Meşə qaranlıq olsa da, yolu yaxşı tanıyırdım, buralarda çox göbələk yığmışdım. Vaxt tapanda göbələk yığmağı çox sevirdim.

Meşə ilə bir yüz metr getmişdik ki, qaranlıqda dəm dostum mənim yaxamdan tutub soruşdu ki, sən kimsən və məni hara aparırsan?

Dostuma izah edirəm ki, bəs onunla bir hospitalda işləyirəm, onu pivə içməyə aparmışdım. Baxdım ki, dostum kələfin ucunu tam itirib. İki addımdan bir yaxamdan tutub soruşur ki, sən axı kimsən bu qaranlıq meşədə məni hara aparırsan, mənim başıma nə oyunlar açmaq istəyirsən?

Ölçü fərqini təsəvvür edirsiniz də? Mən də zəif deyiləm, Sumqayıtda klassik güləşlə məşğul olmuşam, uğurlarım da olub. Amma sərxoş 120 kiloluq cəmdək olur 240 kilo, üstümə yıxılanda müvazinətimi güclə saxlayıram.

Dostum artıq müstəqil yeriyə bilmir, mən onun qolunu çiynimə atıb addım- addım irəliləməyə çalışıram. O da öz repertuarını iki dəqiqədən bir təkrar edir, yaxamdan tutub məni silkələyir ki, sən kimsən, və bu meşədə məni hara aparırsan? Arada nərildəyib, geri qaçmağa cəhd də edirdi. Sərxoş dostumla əlbəyaxa olmaqdan yorulub, əldən düşmüşdüm. Arada fikrimdən keçdi ki, bu zırramanı meşədə qoyub gedim, amma düşündüm ki, ayıbdır, həmkardır axı.

Ömrümün ən faciəvi gecəsini yaşadım, üç kilometrlik yolu dörd saata dəf edib onu evinə çatdırdım.

Onun həyat yoldaş qapını açanda gördüyü səhnəni sonradan tez- tez gülərək nəql edirdi. Demə, xanımı həyat yoldaşına yaxşı bələd imiş və mənim vəziyyətimə çox acımışdı.

Evdə də mən izah etməli oldum ki, üstümə bir sürü it düşməyib və mən sadəcə dəm dostumu üstümdə daşımalı olmuşam.

Ertəsi gün dostum ailəsi ilə bizə gəlib üzürxahlıq etdi və mənim onu atmamağıma çox təəccübləndi, demə başqa praktikalar da olub onunla…

Arada dostuma deyirdim ki, qaştetə pivə içməyə getmək istəmirsən?

O da hər dəfə məni qucaqlayıb uşaq kimi gülürdü...

Hümbət Həsənoğlu