Kamran Nəzirli: 

341-ci qrupun Yaşıl Yarpağı

(Zülfüqar Rüfətoğlunun vaxtsız ölümünə)

Mən çox pis haldayam, elə bir haldayam ki, bilmirəm bu yazını hardan başlayım və harda bitirim. Dostlarımı, yaşıdlarımı sürətlə itirirəm, onlar haqqında xatirə yazmalı oluram. Necə böyük kədərdi bu! Xatirə yazmaq necə də ağrılı bir missiyadı! Sənə əziz və yaxın olan adamın qəflətən ölümünü eşidirsən, özünə gələ bilmirsən, xatirələrin dərhal pərən-pərən olur, başındakı, yaddaşındakı epizodlar, əhvalatlar bir-birinə qarışır, bilmirsən necə və nədən başlayasan. Yaxın və doğma adamın ölümü isti-isti sənin bütün xatirələrini alt-üst edir, sanki dəliqanlı cavanlar kimi bütün sərhədləri birnəfəsə aşmaq, hara gəldi baş vurmaq istəyirsən. Bu xatirələr sanki okeana bənzəyir. Sonu görünməyən, dərinlikləri, sirləri yalnız ikimizə bəlli olan okean!

Bu xatirələrdə 1975-ci ilin 1 sentyabrından ta bugün eşitdiyim qəfil acı xəbərədək bizim səninlə birlikdə YOLumuz var! Bu YOL şirin tələbəlik yoludur, bu YOL gəncliyimizin ən şıltaq, ən qaynar, ən mənalı və gözəl çağlarının YOLudur. Bu Yol bizim dünyanı, həyatı, insanları, ətrafda baş verən hadisələri öyrənmək arzularımızın YOLudur. Bu YOL bizim kövrək hiss və duyğularımızın, sevgimizin və nəhayət, birgə yaradıcılıq addımlarımızın kövrək YOLudur, Zülfüqar!

Yaxşı ki, sonuncu dəfə səninlə görüşəndə o YOLu xatırladıq: tələbə olmuşduq, 1 sentyabrda bizi 26-lar bağına apardılar, biz qoşa addımlayırdıq, çünki eyni qrupa- 341-ci qrupa düşmüşdük. İkimiz də təsadüfən qırmızı köynək geyinmişdik. Bizim qrupda səkkiz qız vardı, iki oğlan, yəni biz. Cəmi on nəfər. Tələbə andını içməyə gedəndə birgə addımlayırdıq, sevincimiz, fərəhimiz aşıb-daşırdı. Gülürdük. “Sən hardan bildin mən qırmızı mil-mil köynək geyəcəm?” gülə-gülə soruşdun. “Bəs sən hardan bildin mən də qırmızı mil-mil köynək geyəcəm?” mən də sualına sualla cavab verdim. Sonra güldük, güldük ki, bu qırmızı köynəkli oğlanlar səkkiz gözəl qızın arasına düşüb. O zaman hər qrupda on nəfər olurdu. Tale bizi eyni qrupa saldı və özümüz də bilmədən biz beləcə YOLa çıxdıq.

Sonra nələr oldu? Həyat bizə yeni-yeni sürprizlər etdi. O mehriban, o gözəl və ləyaqətli qızlarımızla birgə tələbəlik illərimiz daha dolğun, daha maraqlı hadisələrlə yadda qaldı. Sən şeir yazdın, mən nəğmə qoşdum. “Mənim Atəşböcəyim”, “Gecələr yağış yağır” yadındadımı? Sənin sözlərin, mənim qoşduğum musiqi dillər əzbəri oldu, hamı oxudu, Zöhrə Abdullayeva da radioda oxudu… Adil Bağırovun ansamblı ifa elədi, səni şair, məni həvəskar bəstəkar kimi tanımağa başladılar. Sonra nələr oldu? Biz unudulmaz müəllimlərimizin məsləhətiylə dünya ədəbiyyatının klassiklərinin əsərlərini tərcümə eləməyə başladıq. Tərcümələrimizi Azərbaycan mətbuiatı, radio və televiziya proqramları verməyə başladı. Biz birlikdə sevinirdik, biz birlikdə qəmlənirdik. Sənin əziz anan Mirvari xala, atan Rüfət müəllim hər dəfə mənə deyirdilər ki, “biz Zülfüqarla qürur duyuruq, o bizim bütün yarımçıq qalan arzularımızı həyata keçirəcək! Sevinirik ki, Zülfüqarın sənin kimi, Qüdrət kimi, Faiq kimi dostları var! Biri-birinizdən muğayat olun!” Mən səni qoruya bilmədim, əziz dost! Həyat bizi futbol topu kimi ora-bura tulladı. Əlaqələrimiz, təmaslarımız azaldı, səni görmək mənim üçün nadir hadisəyə döndü. Amma biz hər dəfə görüşəndə elə bunu böyük HADİSƏ kimi qeyd edirdik. Zəngləşirdik, yazışırdıq, biri-birimizdən xəbər tuturduq. Bakıya gələndə dərhal məni axtarırdın. Görüşüb dərdləşirdik, 341-ci qrupun sərgüzəştlərini yada salırdıq, deyib-gülür, zarafatlaşırdıq, səndən aldığım müsbət enerji uzun müddət mənə stimul verirdi, birgə layihələr planlaşdırırdıq, ev-məişət qayğılarımızı bölüşürdük, yüngülləşirdik. Sənin qəlbin Azərbaycanla döyünürdü. Bilirdim ki, qərib yurdda nələr çəkirsən.

Sonuncu dəfə mənə Londondan zəng vurdun:

- Mənə Yazıçılar Birliyinin üzvü olmaq üçün təqdimat lazımdı, verə bilərsən?

Çox təəccübləndim.

- Zülü, sən hələ Yazıçılar Birliyinin üzvü deyilsən?

- Yox.

- Ay sənin saqqalın ağarsın! Səni təqdimatsız-filansız qəbul etməlidilər! Axşam yazaram, səhər Rəşad gəlsin aparsın.

- Yox, Firuz Mustafa gələcək. Birini də o yazıb. Deyiblər üç təqdimat olmalıdı…

- Yaxşı. Mənimki artıq hazırdı…

Səhər təqdimat hazır idi, Firuz Mustafa zəng vurdu, biz görüşdük və mən təqdimatı ona verdim.

Bir neçə gündən sonra sən yenə zəng vurdun, o gözəl, gur, qəlbləri titrədən kübar səsinlə bildirdin:

- Qardaş, çox sağ ol, məni lap dağ başına çıxartmısan, o qədər qeyri-adi təqdimat yazmısan ki, kövrəldim…

- Zülü, sən elə dağın başındasan. Səninlə qürur duyuram, qardaşım! Və Bakıya bu dəfə gələndə mütləq görüşək, darıxmışam!

- Gələcəm, mütləq!

Sən gəlmədin, sənin qəfil ölüm xəbərin gəldi. Mən hələ də inana bilmirəm ki, axı bu, necə ola bilər! Axı sən ölməli adam deyildin! Axı sənin sonsuz və tükənməz arzuların vardı! Axı sənin hələ görüləsi işlərin çox idi! Axı biz sənin Bakıya qayıtmağını gözləyirdik! Mən çox sarsıldım, çox üzüldüm! Bizim ailəyə də ağır və üzücü xəbər oldu sənin ölümün!

Sənin qəfil ölüm xəbərin həyatın mənə vurduğu ən böyük zərbələrdən biridir, əziz qardaşım Zülfüqar! Mənim gənclik illərimin diri xatirələrini amansızcasına yetim qoydun! 341-ci qrupun bir yarpağı töküldü. Sən Yaşıl Yarpaq idin…

11 noyabr 2024-cü il