Bahar Muradova: 

Sənin təqdirini almaq çox çətin idi axı...

20-23 oktyabr 2024 cü il tarixlərdə Azərbaycan hökuməti, parlamenti və vətəndaş cəmiyyəti üzvlərindən ibarət nümayəndə heyəti olaraq BMT nin Cenevrə ofisində düzənlənən "Pekin+ 30 görüşündə iştirak etdik.

Müzakirələr Pekin öhdəliklərinin Avropa Komissiyası regionunda yerinə yetirilməsinin vəziyyətinə dair məsələlər ətrafında təşkil olunmuşdu.

Bütün məruzələr, təqdimatlar,yan tədbirlərdəki cıxışlar və replikaların əsas məzmununu insan haqları,gender bərabərliyi ,sülh və təhlükəsizlik məsələləri, ən əsası isə qadın hüquqlarının təmin edilməsi, onların iqtisadi, siyasi və sosial həyatın vacib aktoru kimi öz yerini tutması və pozulmuş hüquqlarının bərpası məsələləri təşkil edirdi.

Biz də bu vacib və əhəmiyyətli beynəlxalq tədbirdə bütün mümkün imkanlardan istifadə edərək fəaliyyətimiz, uğur və problemlərimiz plan və təşəbbüslərimiz barədə iştirakçıları məlumatlandırmağa çalışdıq, örnək ola biləcək təcrübələrimizdən faydalanmağa çağırdıq.

Şübhəsiz digər iştirakçılar da bizim kimi...

Bu üç gün ərzində bir narahatlıq məni heç tərk etmirdi. Sanki bu 30 il ərzində bütün fundamental hüquqları pozulmuş insanlar,qaçqın və köçkünlər, ayrıseçkiliyə,zorakılıq və şiddətə məruz qalmış yaxın və doğmalarını itirmiş,aclıq və səfalətə düçar olmuş çarəsiz insanlar yaşlılar və uşaqların bir ağızdan "bəs biz" SUAL-ı qulaqlarımda uğuldayırdı.

Onların içərisində bir səs mənə daha tanış və doğmaydı.

O səs hər zamankı kimi mənə deyirdi:

-"Bahar, bəs biz nə vaxt evimizə qayıdacağıq...

-Bahar, görəsən mən o günü görəcəyəmmi...

-Bahar, bu barədə gedib gəldiyin yerlərdə və iclaslarda nə deyirlər..."?

Hər zaman deyilənlərdən fərqli olaraq bu dəfə həm kürsüdə, həm keçirdiyimiz görüşlərdə həm də qəlbimdə sənin suallarına cavab olaraq,

-"biz o yurda qayıtmışıq...'

-"biz burada əbədi olaçağıq...,

-"biz o yurdu dirçəldirik...",

dedim əziz anam!

Qəlbimdə isə sənin kimi yurd həsrəti ilə bu dünyaya əlvida demiş bütün analara, bu günü və gələcəyinə cavabdeh olduğumuz nakam uşaq və gənclərə, hüquqlarını qorumağa gecikdiyimiz bütün qadınlara, öz ailəsinin rahatlığını və təhlükəsizliyini təmin etmək imkanından məhrum atalarımıza qarşı duyduğumuz borc hissinə cavab olaraq,

-"biz bunu bacardıq...,

- biz bunun örnəyini yaratdıq...,

-biz sülhə,əmin-amanlığa gedən yolun qapısını açdıq"...dedim, gözəl anam!

Doğrudur, sən evimizə qayıda bilmədin...

Bu gerçəkdir, sən o günü görə bilmədin...

Bu həqiqətdir ki, gedib-gəldiyim iclaslarda bu gün də bu barədə konkret deyil, ümumiyyətlə danışmağa üstünlük verilir...

Amma əmin ol, bu gün bütün yüksək tribunalarda, gedib-gəldiyimiz bütün iclaslarda hər kəsdən daha qürurlu, hər kəsdən daha inamlı və böyük güvən hissi ilə danışan məhz bizlərik...!

Bu gün sənin haqq dünyasına qovuşduğun gündür, istəkli anam...!

Yerin elə görünür ki...

Təyyarədəyəm, evə dönürəm.Günəşin qürub etməsinə tamaşa edə-edə səninlə danışıram.

Səsini eşidirəm, sanki hər zamankı kimi - "üzünüz ağ olsun"- deyirsən...

Qəlbimdə bir rahatlıq duyuram. Sənin təqdirini almaq çox çətin idi axı...

Sən də rahat uyu, mənim əzabkeş anam, Allah yerini behişt eləsin!!!