İlqar Əlfioğlu: 

Rok və Bakı gecələri

Linda Makkartninin maraqlı xatirələrini oxuyarkən yadıma bizim nəslin rokla tanışlığı düşdü. İlk söhbətimdə qeyd etmişdim ki, Bakı özünün inkişaf səviyyəsinə görə SSRİ-də avanqard yerlərdən birini tuturdu. Buna baxmayaraq, Linda Makkartninin təsvir etdiyi əhval-ruhiyyə bura yetişənədək on ildən artıq keçdi...

Bizim rok dünyasının ulduzlarıyla tanışlığımız əslində unudulmaz “Biitlz” qrupundan başlanırdı. Amma yeni musiqinin kütləvi məclislərində iştirakımız altmışıncı illərin lap sonuna təsadüf etdi. O vaxt Azərbaycan Dövlət Neft və Kimya institutunda xaricilər də təhsil alırdı. Onların dərsdən asudə vaxtlarının keçirilməsi nəzarət altındaydı. Bu işlərlə xüsusı dekanlıq məşğul idi və elə bu dekanlığın təşəbbüsü ilə, xaricilərin Bakıda sərbəst gəzib-dolaşmasına, bizim cavanlarla ünsiyyət yaratmasına mane olmaq üçün institutun zirzəmisində “İnterklub” deyilən istirahət ocağı açmışdılar. Ora yol tapanlar elə bilirəm Alan Fridin şousundakı mühitin miniatür modelindən dadırdılar. Hər halda Linda Bruklindəki şouda hansı hissləri keçirirdisə, biz də “İnterklub”a ayaq basanda həmin azadlığın nümunəsini yaşayırdıq.

“İnterklub”un öz ansamblı da vardı. Tanınmış rok ulduzlarının repertuarından olan ən gözəl nümunələri klubun alaqaranlığında müntəzəm olaraq eşitmək mümkün idi...

“İnterklub”a buraxılışı olanlar arasında bizimkilər az idi. Amma iş elə gətirmişdi ki, dostlarımla mən ora müntəzəm olaraq dəvət alırdıq...

İndi məqamı deyil, amma gələcək söhbətlərimdə əfsanəvi “İnterklub”un məhrəm fəzasına yeri düşdükcə, dönəcəyik. Özü də yalnız “İnterklub”a deyil, həm də 60-70-ci illərdə yeni musiqinin aktiv təbliğ olunduğu "Arzu", "Abşeron", "Morvağzal" kimi kafelərə, Zuğulbadakı "Gənclik" düşərgəsinə aparacam sizi...

Artıq çoxdan basdırdığımız, indi üstünə bürüşmüş bir çiçək qoymaq üçün məzarını belə tapa bilmədiyimiz o avanqard şəhərin - Bakının ab-havasına yaddaşım imkan verən qədər daxil edəcəm oxucuları.

Nələrisə unuda, səhv sala bilərəm - gör üstündən nə qədər keçib. Amma əminəm ki, bütün bunları birər-birər xatırlayanlar var: onların köməyinə arxayınam - bu gün "Mən də rok nəslindənəm!" kəlmələrini ucadan deyəcək qədər səmimi cəsarətə malik insanların...

Qarşıda zamanımız çoxdur, amma bu haşiyəm deyəsən, bir qədər uzun çəkdi, özü də daha çox, heç sevmədiyim lirik ricətlərə bənzədi.

Yaxşısı budur, qayıdaq Alan Fridin ilk kütləvi şousuna...