Xuraman Muradova: 

Sükutlarda sevmək

Hərdən ürək darıxır, səni görmək istəyir,

Gecələr pəncərəmə kölgən düşür səssizcə,

Adın çəkilən anda ruhum əsir, titrəyir,

Xəyalın da yanımda mənə baxır gizlicə.

Bir addım atmaq keçir ürəyimin içindən,

Əllərim havadadır, toxuna bilmir sənə.

Sanki ayılıram mən bir an doğma səsindən,

Həsrətin sükut kimi çökür qəlbimə yenə.

Deyirəm, bəlkə bir gün qarşılaşarıq yenə,

Amma qürur dayanır aramızda dağ kimi,

Adın dilimdə titrər, səsin duyular yenə,

Səssiz hökmlər verər ağır qərarlar kimi.

Beləcə ürəyimdə iki aləm yaşayır,

Hərdən ürək darıxır, səni görmək istəyir…

Biri səni çağırır, biri məni qoruyur.

Qürurumsa sus deyir — o da səni gözləyir.

Bəlkə də bu sevdamız susmaqla imtahandır,

Hərdən ürək darıxır… inkar edə bilmirəm —

Bəlkə sevgidə qürur sevilməyən bir andır,

Səni unutmadım mən…

Sadəcə səssizlikdə sevməyi öyrənirəm…

Sükut da danışarmış, anlayan olsa əgər,

Səni demirəm artıq, adını çəkmir dilim,

Baxışlar da yazarmış deyilməyən söz qədər,

Amma hər döyüntüdə səni pıçıldar qəlbim.

Öyrəndim, bəzi eşqlər qovuşmaq üçün deyil,

Sevgi hər zaman səsli, hər zaman yaxın olmaz.

Bəzi yollar son deyil - sadəcə dönüş deyil,

Sədaqətlə sevənlər çox zaman yaxın olmaz.

Hərdən ürək darıxır… yenə səni istəyir,

Bu sevgi bitməyəcək, adını çəkməsəm də.

Qürur yenə sus deyir - gözlər səni gözləyir.

Mən səni sükutlarda sevəcəm…görməsəm də…