Mehdi Fəyyazlı: 

Bir ad, bir nəsil

Bəzən bir insanın həyatı təkcə yaşadığı illərlə ölçülmür. Onun arzuları, duaları və adı zamanın içində yoluna davam edir, nəsillərin yaddaşında yenidən doğulur. Mənim babam – Fərəcov Fəyyaz Qasım oğlu (1921 – 19.05.1998) məhz belə bir ömür yaşayan insanlardan idi. Babam uzun illər oğul övladı həsrəti ilə yaşadı. Bu həsrət onun ömrünün ən səssiz, ən ağır yükü idi. O illərdə babamın üzündəki təmkinin, gözlərindəki dərinliyin səbəbini hər insan anlamazdı. Çünki o, içində böyük bir arzu ilə susmağı bacaran insanlardan idi.

O dövrdə oğul sahibi olmaq yalnız ailə qurmaq deyil, həm də adın, soyun, xatirənin gələcəyə daşınması demək idi. Bu arzu onun qəlbində illərlə köz kimi yandı. Nəhayət, tale ona gec də olsa bu sevinc payını verdi – 53 yaşında oğul atası oldu. Bu, onun üçün sadəcə övlad sevinci deyil, sanki ömrünün ən böyük duasının qəbul anı idi.

Zaman keçdi… Bu dəfə babam nəvə həsrəti ilə yaşamağa başladı. İnsan elə bilir ki, bir arzu gerçəkləşəndən sonra həsrət bitər. Amma həyat elə deyil. Hər sevincin arxasında yeni bir gözlənti doğur. Təəssüf ki, taleyin hökmü ilə babama oğul nəvəsini qucağına almaq qismət olmadı.

O, bu dünyadan köçərkən ürəyində bir nisgil, bir gözlənti qaldı. Amma zamanın öz ədaləti, taleyin isə öz hökmü var.

Bu gün babamın adı yenidən yaşayır. Nəticəsi – mənim oğlum Fəyyazlı Fəyyaz Mehdi oğlu (27.11.2024) ulu babasının adını daşıyır.

Mən bu şəkildə gecikmiş arzuların görüşünü, yarımçıq qalan duaların tamamlanmasını, nəsildən-nəslə ötürülən səssiz bir sevgini görürəm. Babamın üzündəki təbəssüm sanki deyir: “Adım səndə yaşayacaq.”

Bir zamanlar həsrətlə gözlənilən oğul adı bu gün bir körpənin gülüşündə, parlaq baxışlarında və saf nəfəsində yenidən dünyaya gəlib. Bu, sadəcə adın təkrarı deyil – bu, bir ömrün davamı, bir babanın illər əvvəl etdiyi duaların gecikmiş cavabıdır.

Bu ad səbrin, gözləntinin və Allahdan ümidini üzməyən bir insanın xatirəsidir. Oğlum bu adı daşıyarkən bilməlidir ki, onun adı bir babanın ömrü boyu etdiyi dualarla yoğrulub.

Adlar, ailələrin yaddaş kitabına yazılan görünməz sətirlər kimidir. Hər səsləndikcə bir xatirə oyanır, bir tarix nəfəs alır. Mən oğlumu qucağıma aldığım an təkcə ata kimi sevinmirəm – həm də bir nəvə kimi qürur duyuram. Çünki onun adı ilə babamın xatirəsi də yenidən həyata qayıdır.

Qurani-Kərimdə buyurulur:

“Mal-dövlət və oğul-uşaq dünya həyatının zinətidir…”

(Kəhf surəsi, 46)

Bu ayə övladın insan həyatındakı yerini ən gözəl şəkildə ifadə edir. Övlad yalnız ailənin davamı deyil, insanın bu dünyada qoyduğu mənəvi iz, qəlbinin sevinci və adının sabahıdır.

Başqa bir ayədə isə belə buyurulur:

“Ey Rəbbim! Mənə Öz tərəfindən pak bir nəsil bəxş et. Şübhəsiz ki, Sən duaları eşidənsən.”

(Ali-İmran surəsi, 38)

Babamın ürəyində daşıdığı arzu da elə bu duanın sükut içində deyilmiş forması idi. O, oğul üçün yaşadı, nəvə arzusu ilə dünyadan köçdü, amma bu gün onun adı nəticəsinin varlığında yenidən çiçək açır.

Həyatın ən böyük hikməti bəlkə də budur: bəzən insan bir arzunun gerçəkləşdiyini görmədən gedir, amma o arzu zamanın başqa bir səhifəsində, başqa bir qucaqda, başqa bir körpənin gülüşündə həyata qayıdır. Bu gün Fəyyaz adı təkcə bir insanın adı deyil – bu, bir ailənin tarixidir, bir ömrün duasıdır və nəsildən-nəslə ötürülən mənəvi bir mirasdır. Keçmişlə gələcək arasında qurulan görünməz bir körpü kimi yaşayır. O körpüdə həsrət də var, sevinc də, göz yaşı da, təbəssüm də…

Çünki hər ad sadəcə bir səsləniş deyil – o, yaşanmış bir ömrün izidir.

Hər ömrün arxasında isə sevgi ilə döyünən bir ürək və ümidlə edilən dualar dayanır.

Uca Allahdan babama sonsuz rəhmət diləyir, məkanını cənnət etməsini niyaz edirəm. Oğluma isə ulu babasının adını şərəflə daşımağı, imanlı, əxlaqlı və onun yoluna layiqli bir davamçı olmağı nəsib etməsini Rəbbimdən diləyirəm.