Fidan Əhmədova:  

Mənim tək "günahım" odur ki yaxşı müəllim olmağım üçün hər zaman çalışmışam 

Yeni İl gecəsi özümlə baş-başa qalanda dönüb həyatıma baxdım. Özüm üçün nə qazanmışam bu illər ərzində?

Heçnə.. Nə ailəm var, nə övladım var..

Sadəcə olaraq işim var. Bütün ömrümü məktəbə həsr etmişəm.. Bütün gördüyüm işlər hamısı məktəb və şagirdlərim üçündür.

Nə qədər nailiyyətlərim olubsa da, hamısının mərkəzində ixtisasım və şagirdlərim durub.

Keçmişə baxıb ilk nailiyyətimi xatırladım.

2011 ci ildə direktor məni və digər bir müəlliməni çağırıb dedi ki, Təhsil və Zaman qəzetinin baş redaktoru rayonumuzdadır, hərəniz öz sahənizlə bağlı bir məqalə yazın verin, çap etdirək qəzetdə.

Səhəri gün aparıb məqalələrin həm kağız versiyasını həm də elektron versiyasını təqdim etdik direktora. O da hər ikimizin məqaləsini göndərdi. Lakin qəzetin redaksiya heyəti mənim məqaləmi bəyənib çat etdilər. "Müasir şagirdə fizikanı necə sevdirməli" adlı məqaləm.

İndi burda mənim günahım nədir ki, digər müəllimə cəmi bir səhifə, o da yekə şriftlə şablon məqalə yazmışdı və onu bəyənmədilər...

İkinci uğurum İlin Ən Yaxşı Müəllimi müsabiqəsinə qatılmaq oldu. Bu müsabiqə üçün direktor 3 (üç) nəfər müəllimi seçdi, dedi sənədlərinizi hazırlayın, iştirak edin. Hər üçümüz lazım olan bütün sənədləri təqdim etdik. Lakin bizim məktəbdən ancaq mən keçə bildim ikinci mərhələyə. O da, qəzetdəki məqaləmə görə yaxşı bal toplamağımın sayəsində.

İndi mənim günahım nədir ki, digər iki (2) müəllimin sənədləri yetəri qədər bal yığmadı..

(Həmin il rayon üzrə cəmi iki müəllim keçə bildi ikinci mərhələyə)

Sonrakı məqalələrim qəzetin redaksiya heyətinin öz istəyi ilə çap olunub. Onlar artıq bələd idi mənim məqalə yazmaq savadıma. Təbii ki, hər bir qəzet istəyir ki, savadlı, maraqlı və şablon olmayan, oxucunun diqqətini çəkən təcrübəyə əsaslanan faydalı yazılar dərc etsin.

Sonrakı nailiyyətlərim mənim internetdən, Facebookdan aktiv iştirak etməyim sayəsində, yeniliklərlə, yarışma və layihələrlə tanış olmağım sayəsində baş verdi.

Qrant müsabiqəsi qalibi oldum.

Tofiq müəllimi tanıdım Facebookda. Onun Layihə yazılışı təliminə qoşuldum və Qrant layihələrinin yazılmasını öyrəndim ondan. Elə həmin il də qalib oldum.

Aliyə müəlliməni tanıdım Facebookdan. Onun vasitəsilə STEM lə tanış oldum.

Etwinning-lə Facebookda tanış oldum, qeydiyyatdan keçib Mətanət müəllimənin təlimində iştirak etdim. Milli keyfiyyət nişanını öz sayəmdə və şagirdlərimin sayəsində qazandım.

Bu vaxta qədər iştirak etdiyim bütün təlim və seminarları, konfrans və layihələri hamısını Facebookda görmüşəm, öz vəsaitimlə qatılıb iştirak etmişəm.

Harda iştirak etmişəmsə, öz adımdan əvvəl, məktəbimiz adını demişəm həmişə. Məktəbimin adını tanıtmışam iştirak etdiyim hər bir layihədə.

Lakin üzülərək demək istəyirəm ki, Siyəzəndə belə bir adət var ki, bir insan biraz nailiyyətlər qazanan kimi, vəya öz zəhməti ilə vəzifəyə çıxan kimi, onun ayağının altını qazıyan bir çete mafia qurulur. Bütün var qüvvələri ilə hücuma keçirlər onun üstünə. Onu gözdən salmaq, qaralamaq, ruhdan salmaq, işindən soyutmaq, bezdirib qaçırmaq üçün dəridən qabığdan çıxırlar.

Vəzifəsi olmayan mənim kimi sıravi adamlar üçün oyunlar belə gedir ki, şagirdlərin valideynlərin yanında qeybətin edib qaralamağa çalışırlar..

Vəzifəsi olanlar üçün də, yuxarı yazıb şikayət edirlər..

Bir türk filmində yaxşı bir söz var. Deyir

"Bir adam bana bir söz dediyse eğer, ben önce diyen adama bakarım, adam mi, değil mi diye.."

Ona görə də şikayət edənin, qiybət edənin əvvəlcə özünə baxmaq lazımdır ki, adam mı ya yox.. Özü nədir, nə edib, hansı nailiyyətləri var..

Mənim kitabım çap olunanda direktorum paxıllıq hissi ilə dediki," Mənim sənin yaşında olanda, sənin qədər nailiyyətlərim yox idi"

İstədim qayıdıb deyim ki, 40 ildir riyaziyyat müəllimisiz, riyaziyyat haqqında nə vaxtsa bir səhifəlik məqalə yazmısız? 40 ildir direktorsuz, gənc direktorlar üçün direktorluq barədə bir səhifəlik məqalə yazmısız? Şeirlər yazmaq əvəzinə öz ixtisasınız üzrə bir kitab yazardız..

Dedim qoca kişidir, baş qoşmayım..

Nailiyyətlərim artdıqca paxıllığımı çəkən insancıqlar bir araya toplaşmağa və birlikdə hücum etməyə başladılar.

Hətta o qədər həddi aşmışdılar ki, direktor mənə açıq şəkildə deyirdi ki, şagirdlərinin sertifikatlarını və diplomlarını öz Facebook'unda da paylaşma, özünü reklam eləmə.

Ətrafımı hörümçək toru kimi sardılar.

"Zərbələri" elə vururdular ki, kimdən gəldiyini bilmirdim. Əgər yadınızdadırsa son 4-5 aya qədər mən necə əsəbi idim. Hər tərəfə "atəş açırdım". Bu da məhz zərbənin hardan gəldiyini tapa bilmədiyim üçün idi. Məni o həddə çatdırdılar ki, işdən çıxmaq üçün 4 dəfə ərizə yazdım. Lakin direktor qəbul etmirdi ərizələrimi. Çünki işdən çıxmaq səbəbimi açıq şəkildə yazırdım ərizələrdə. İşçi üçün normal iş şəraiti yaratmadığı üçün ondan hesabat tələb ediləcəyini düşünüb qol çəkmirdi ərizəmə.

Uşaqlar işdən çıxmaq üçün ərizə yazmağımı eşidib kabinetimə gəlib məni qucaqlayıb ağlayırdılar başqa sinifdə dərsimin içində. Ayrılıb gedirdilər, qapının yanından geri qayıdıb yenə qucaqlayıb ağlayırdılar ki, işdən çıxmayım..

Bu da həmin paxılları biraz da qəzəbləndirirdi ki, niyə uşaqlar məni çox istəyir.

Ümumiyyətlə bu Siyəzəndə biraz nailiyyətlərin oldusa, tanınmağa başladınsa, bir neçə nəfərdən ibarət bir qruplaşma yaranır sənə qarşı.

İndi geriyə baxıram və düşünürəm ki, mənə niyə görə bu qədər stressi əsəbi yaşatdılar? Mənim axı bütün fəaliyyətim şagirdlərimin Fizikanı yaxşı bilməsi və sevməsi üçündür..

Mənim tək "günahım" odur ki, mən öz üzərimdə işləyib savadlı və yaxşı müəllim olmağım üçün çalışmışam hər zaman..

Həmin paxıl müəllimlər pulunu əyninə qarnına, istirahət mərkəzlərinə tökəndə, mən 13-14 ilin paltosunu geyinib, bir dənə də istirahət mərkəzi tanımayıb, amma Fizika, STEM, pedaqogika və s ilə əlaqədar çoxsaylı seminar və təlimlərdə iştirak edib ödənişlər etmişəm, öyrənmişəm işimdə uğur qazanmışam.