Nazilə Kiçiliyeva: 

ANA MƏHƏBBƏTİ ARZULAYIRAM

(mənsur șeir)

Ağaran saçlarında baxıșlarım qərib-qərib gəzdi, ana. Öz gəncliyini axtaran qocalıq kimi ürəyim, əllərim əsdi. Istədim isti dodaqlarımla saçlarını öpüșlərə qərq edim,saçlarının qarını əridim. Dedim, bəlkə illər öz inadından dönə,yalvardım illərə dönə-dönə. Qayıtmaz xatirəyə dönən gəncliyini sənə qaytarmaq istədim.Gücüm çatmadı,ana. Əllərim,əllərinin yanına düșdü,diksindim,qocalmıșdı yorğun əllərin. Elə bil,dizlərində nəfəsini dərirdi,dincliyini alırdı. Əllərini əllərimdə nəvazișlə ovundurdum, əllərim öpdü, əzizlədi əllərini. Əllərini ürəyimə sıxdım,ürəyim quș kimi çırpınırdı. Əllərin qocalsa da,mehri-məhəbbəti qocalmamıșdı.
Məni böyüdə-böyüdə arzuların böyüdü, məni xoșbəxt görməyə tələsə-tələsə özünü unutdun,məni tutdun.Çox șeyə gecikdin ana, rahatlığa, özün üçün yașamağa.....
Sənin üçün yașamağa gücüm çatmadı, səninlə sevinməyə vaxtım çatmadı ana. Niyə məni danlamadın, sənin üçün yașamağa öz omrümdən vaxt ayırmadım. Saçlarıma dən düșür,yadıma ușaqlığım düșür. Rəssam illər indi saçlarımı, gözlərimi bașqa cür çəkir, özümü tanımıram. Ürəyim ușaqlıq üçün, için-için ağlayır, bir də sənin gəncliyin üçün ana.
Dağlartək ömrümüzün öz zirvəsi var, dənizlərtək ömrümüzün öz sahili var. Mən səni, ömrümün zirvəsinə yazmıșam. Mən səni, cahansız dəniz kimi sevmișəm. Gözünün ișığı ilə, əlinin yarașığı ilə, ürəyinin sədaqəti ilə ömrüm ișıqlıdır. Ən xoșbəxt günlərim sənə bağlıdır. Gəl, əl-ələ verək, qayıdaq keçmiṣə. Mənə yenə nağı söylə, layla de,ana. Yenə barmaqların saçlarımı darasın.
,,Məlikməmməd'' nağılından bir sehirli alma oğurlayıb sənə verə bilsəydim, almanı yeyərdin,qayıdardın gəncliyinə, illər çaș-baș qalaydı, qocalıq olmayaydı.
Ay ana, demə ki, niyə coșub ürəyin, yenə söz uydurursan. Anasız həyatdan ilham almaram. Ürəyimdə yaralı bir arzum var. Anasız həyatda yașayanlara ana məhəbbəti arzulayıram.......

16 mart.2012.
Bakı-Biləcəri.
Nazilə Kiçiliyeva.